Zaburzenie stresowe pourazowe

Zaburzenie stresowe pourazowe

PTSD?
Powyższy akronim pojawia się w sferze publicznej, medialnej i zwykłych rozmowach coraz częściej. Wiele osób wspomina, że cierpi na PTSD lub cierpiało w przeszłości. Często zamiennie pada słowo trauma odnoszące się do trudnych doświadczań z przeszłości. Jeszcze inne osoby mówią o poczuciu przytłoczenia, lęku i trudnościach w koncentracji. Warto w tym momencie sprecyzować czym jest PTSD. Pomocne może być odniesienie do kryteriów diagnostycznych. Aby rozpoznać PTSD konieczne jest spełnienie następujących warunków:
1. Konieczne jest wystąpienie stresujących zdarzeń lub sytuacji o znacznym nasileniu (sytuacje zagrażające życiu lub zdrowiu własnym lub bliskich).
2. Pojawia się odtwarzanie w teraźniejszości sytuacji trudnej pod postacią przebłysków, żywych wspomnień lub powracających snów, często pod postacią koszmarów.
3. Występuje unikanie sytuacji czy okoliczności przypominających bodziec stresowy.

PTSD to zaburzenie stresowe pourazowe, które może w znacznym stopniu utrudniać funkcjonowanie oraz być źródłem znacznego dyskomfortu w życiu. Często prowadzi do znacznego obniżenia nastroju i uzależnień.

Na czym polega?
Warto wiedzieć, że PTSD wiąże się ze stałym przetwarzaniem sytuacji traumatycznej w teraźniejszości. Bardzo trudno jest się uwolnić od natrętnych myśli i wspomnień. Traumatyczne wspomnienia budzą duży lęk i prowadzą do ich unikania i braku przetworzenia, co jeszcze bardziej zaostrza objawy i nasila dyskomfort. Głównym problemem staje się unikanie myślenia i wspomnień. Przez unikanie umysł nie może prawidłowo osadzić wspomnień w czasie i nauczyć się, że lęk z czasem minie i nie stanowi zagrożenia.

Leczenie
Istnieje wiele metod służących do leczenia PTSD. Jedną z najskuteczniejszych jest psychoterapia poznawczo-behawioralna. W tym przypadku metodą wykazującą największą skuteczność jest przedłużona ekspozycja. Polega ona na kontakcie z lękowym bodźcem w celu przekonania się, że lęk nie stanowi zagrożenia i mija wraz z upływem czasu. Pacjenci uczą się, że nie muszą już unikać bolesnych wspomnień, aby nie doświadczać lęku. Przepracowują traumę i osadzają wspomnienia w odpowiednim miejscu w przeszłości.